Styx

Olieverf op doek
150 x 100 cm

2019

In Styx onderzoekt Van der Wiele opnieuw de overgang tussen leven en dood. Hij schildert een moment dat op het eerste gezicht eenvoudig lijkt: een vrouw rijdt gehaast en voorovergebogen op een Solex langs een kustlandschap, een jongetje achterop. Wie is zij? De leren jas suggereert iets als een ouderwetse wijkverpleegster, of is het toch de moeder? De horizon is wijds, het licht verstild. Het kind kijkt opgetogen naar het bootje in de verte. Maar het landschap met kwelders is leeg, tijdloos en onheilspellend; het is een diffuus grensgebied tussen land en water, tussen leven en dood. Net als in ander werk toont Van der Wiele het moment vóór het afscheid – geladen met liefde, herinnering en onuitgesproken verlies. Rode elementen symboliseren het leven: de pompoen op de muts van het jongetje, de bougiekabel van de motor ven de Solex en het vaantje van de mast die op de steiger ligt. Maar de zeilboot is al omgekeerd en op het droge. Nog is het niet voorbij, maar Charon zal snel afmeren. Zoals vaker in Van der Wiele’s werk, bevindt de kijker zich in een tussenland — een plek van afscheid, weemoedig maar niet zonder tederheid. De reis is onvermijdelijk, maar het kind weet dat nog niet. Misschien schuilt daarin ook troost: het leven als één lange laatste rit, gereden met liefde.

Rosalinde Bosworth